حرف های ما تنهايی ها را ماند ، تن های تنها در گريبان آفتاب هزار ساله ترشيده در برهوت ذهنی زيبا، شايد غريو يک بار فرياد از کاسه سری سوخته در آتش بمب های ريخته دشمن... و به همين سادگی آغاز يک شکوفه گيلاس!

آرمان اصلاح طلبی و عدالت خواهی ايرانيان کدام نسبت واقعی با دنيای پيرامون دارد؟ دنيای پيرامون تا چه حد باورهای داخلی و درونی اقوام را در زنجيره اصلاح و رفورم بر می تابد؟ آيا هژمونی قدرت در جهان امروز توانائی ارتباط انديشه مدار با جهان توسعه نيافته دارد؟ و آيا اين می تواند چيزی جز جنگ پيشگيرانه و پيشدستی در نبرد با شياطين باشد؟ از ديگر سو نسبت دنيای توسعه نيافته با جهان جديد دارای هژمونی گسترده در کدام حوزه ها شکل می گيرد؟ گسترش احساسات ضد غربی و تحرکات مسلحانه و در حالتی شديدتر تروريسم خشن به همراه استنادات فلسفی ـ تاريخی در زمينه استدلال وجود نوعی پيکار مقدس از اولين روز های ايجاد اديان مختلف و مکاتب متعدد نشانه‌ای از شکاف عميق تمدنی و گسل عقيدتی ميان مردمان دنيا دارد. کدام نسبت می تواند يخ های تمدنی را آب کند و به شکوفائی مدنيت بيانجامد؟        

                                                                                      تا بعد

داستان:آقای مديرکل بايد در جلسه وزارتی شرکت کند.او زودتر از همه در جلسه حاضر می‌شود و وزير مربوطه از اين سرعت و وجدان کاری تشکر می‌کند. آقای مديرکل از وزير محترم‌اش می‌خواهد که مراتب را به صورت کتبی به او ابلاغ نمايند تا ويترين سپاس‌نامه‌هايش کاملتر شود.وزير هم که متعجب شده و نمی‌خواهد دل نازک مديرش را بشکند سپاس‌نامه‌ای را ممهور به مهر وزارتی تقديم  ميکند. آقای مديرکل   هم اين سپاس‌نامه را در همه مطبوعات محلی و غيره می‌چاپاند تا کور شود هر آنکه چشم ديدن اين همه تحويل گرفتن‌ها را ندارد!اعتبارات در اختيار هم که ماشالا جای خالی هر حسابی را پر می‌کند!

راستان:وضعيت اداره ارشاد و مدير آن هم شباهت عجيبی به اين داستان دارد.آقای مديرکل از استاندار سپاس‌نامه‌ای دريافت ميکند در ستايش از کسب رتبه برتر پژوهشی در ميان ادارات دولتی استان {با قيد ادارات دارای واحد پژوهشی} و از روز بعد کار مطبوعات محلی و غيرو و چاپخانه‌ها و خوشنويس‌ها در می‌آيد در ارسال و چاپ پيام‌های تبريک و تشکر از موفقيت بزرگ آقای مديرکل و نصب پارچه‌نوشته‌های متعدد در سطح شهر و چه چه! همه اين آگهی‌ها هم منقوش است به عکس پرسنلی و رنگی و تمام قد و نيمه قد و خندان و جدی آقای مديرکل و ابراز ارادت اهالی ادب و هنر و کارکنان و کارمندان دولت کريمه و چه چه.و البته کرباسی هم از برای مطبوعات محلی فراهم می‌آيد که با اين چاپ و چوپ سری در ارشاد داشته باشند و دستی در استانداری.و من مانده‌ام از اين همه که کسی نيست از آنها بپرسد!!!

اين هم راستان:کتاب چهره‌های ماندگار هم که چند سال پيش چاپ شد همين وضع را دارد.کتابی نفيس و مطلوب و تامل‌برانگيز! اين کتاب حاوی اطلاعات شناسنامه‌ای پژوهشگران استان است با اين مشخصات:اغلاط چاپی و نگارشی فراوان <ناشر اداره ارشاد و متولی ادبيات و هنر>ـ‌اطلاعات ناقص و ماست‌مالی شده با رويکردی حذفی که فراگير نيست‌ـ‌‌عکس آقای مديرکل در همان طليعه کتاب،تمام قد و سلطنتی‌ـ‌اظهار شعف و ابراز ارادت يک نفر،که اگر نبود آقای مديرکل،پژوهش استان ول معطل بود و چه چه...حودمانيم اين ليست‌ها نه به درد من می‌خورد و نه شما البته.غرض تفرجی است در باغ معلق مديريت استان و استان‌ها،که همه جای ايران سرای من است.باش تا صبح دولتت بدمد.اگر ليست اقتصادی و مالی مرقوم شد چه می‌گوئيد؟ تا بعد

اين مهم نيست که من رای ميدهم يا نه،رای دادن يا رای ندادن حق طبيعی و ناشی از وضع طبيعی است.جان لاک اين حق را برای هر انسانی لازم‌الاطباع ميداندو بر آن پای ميفشارد.مثل روسو که وضع طبيعی را چنان تعريف ميکند که نافی حق طبيعی انسان در پيکره قرارداد اجتماعی نشود. بهر حال من اين حق را برای همه متصورم که اگر به آن نتيجه ذهنی نرسند که رای بدهند ميتوانند از اعمال اين حق خودداری نمايند.اما مساله اصلی اين است که رای دادن در اين انتخابات کدام تحول اساسی را ميتواند موجب شود؟کدام جريان دموکراتيک راه ميگشايد تا کرامت انسانی حفظ و حقوق بشر رعايت شود؟آيا ميتوان اميدوار بود که ما روند اصلاح درونی را با سويه‌ی مثبت به جلو ببريم؟من فکر ميکنم که تلاش ما بايد بر اين استوار باشد تا از اشغال نظامی ايران توسط بيگانگان جلوگيری کنيم.ما توان غنی‌سازی دموکراسی را بايد رشد داده و از پيمودن راه بی‌سرانجام عداوت با دنيا خودداری کنيم.دنيا محلی از اعراب برای ما قائل نميشود اگر نخواهيم با دنيا باشيم.ما جزيره جدای از دنيا نيستيم.اگر قرار است در اين کشور تکنولوژی و صنعت پا بگيرد و اگر ميخواهيم گردشگری رونق بگيرد و اشتغال فراهم شود و سیاست در مقابل مردم جبهه‌گيری نکند و ديانت ساز مخالفت با زندگی را سر ندهد و رانت‌خواری مضمحل شود و سيستم سالم اداری شکل بگيرد و مهربانی ما را در خود بپیچد...بايد لوازم و الزامات زندگی جهانی را پذيرا شويم.اما اين را هم بگويم کسی که نخواهد رای بدهد را نميتوان مجبور به رای دادن کرد و هم اينکه او را نميتوان با پول و پست و پستی خريد و برده‌اش کرد.سلامت باشيد آقايان.تا بع

واژه ها در ذهن جا دارند.ما با واژه‌های بسياری آشنا هستيم و گاه چيزی ميگوييم که پيش از آن هيچ آشنايی ضمنی با آن نداريم.گاهی به اين فکر کنيم که ذهن ما چقدر گسترده است که اين همه واژه در آن جای ميگيرد و اصلا اين ذهن در کجا قرار دارد!آيا ذهن در درون مغز و بافت‌های عصبی آن قرار گرفته يا چيزی ماورا است و بيرون از جسم است.در اين صورت ارتباط لحظه‌ای و هميشگی و در دسترس ما با ذهن و واژه‌های آن چگونه صورت ميگيرد؟اگر بيرون از جسم است نسبت فيزيکی‌اش چگونه است و اگر نه،اين همه واژه و تصوير و خيال در کدام ريز تراشه‌ای پرونده شده‌است؟ذهن ما پيش از گفتن و اراده برای ارائه مطلب آماده عرضه است و همواره در حال کنش و واکنش است.آيا يک سيستم عصبی در اين فرايند دخالت دارد؟و يک پيچيدگی شيميايی دخيل ماجراست/شبيه مساله خواب و روياست که اين تصاوير دکوپاژ شده‌ای که در خواب ميبينيم و گاه در عالم واقع هم با آن روبرو ميشويم از چه جنسی هست.نسبتش با فيزيک ما در چيست و آيا تنها چيزی ماواریی است يا نه؟ميشود فکر کرد که اينها بی‌دنباله است يعنی چه حاجت به دانستن پيچيدگی‌های ذهن.ذهن ميسازد و ما مصرف ميکنيم يا ما ميسازيم و ذهن مطرح ميکند.اما به همين راحتی گذشتن از اين مورد مهم بی انصافی به خود است.ميگويند آدمها کمتر از ۲ تا ۳ درصد از توانايی‌های مغز خود را در زندگی استفاده ميکنند و ميشود همه‌اش را بکار گرفت.وقوع اين مساله يعنی پادشاهی آدم بر زمين.امام صادق ميگويد تا ظهور موعود ۲ حرف از ۲۸ حرف علم کشف خواهد شد و در آخرالزمان همه‌ی ۲۸ حرف علم بر انسان مکشوف ميشود.اين يعنی همان رسيدن به توانمندی‌های مغز و ذهن.اما ذهن کجاست؟جايی بيرون از ما يا جايی در مغز به رنگ زرد ما؟                                                                                                  تا بعد